| ||||||||||||||
• Ana Sayfa
•
|
||||||||||||||
Pazartesi, August 28, 2006 - hayat gailesi...uzun zamandır hiç bir şey yapmıyordum kendime dair. üstelik bloga bile zaman ayıramıyordum. bir hayat gailesi tutturmuş peşinden gidiyordum. insanların yani etrafımdakilerin sıkça düştüğü tuzağa düşmüştüm bende. sabahtan akşama kadar çalışıyordum. üstelik bunun kendim için olduğuna inandırmıştım kendimi. Ne salaklık. insanlar eskiden yalnızca hayatını idame ettirebilmek ya da açlığını doyurmak için çalışırlardı. şimdi öyle mi... esnek çalışma saatleri adı altında çalışmayı hayatımız yaptılar. geçen bir buçuk ay içinde kendim için dişe dokunur hiç bir şey yapmadığımı fark ettim. Bu arada iki arkadaşım hayatla vedalaşanlara son görevlerini yerine getirdi. biri annesini bir diğeri babasını kaybetti. bense buna rağmen aymadım, ayamadım hayatın kısalığına, işlerin geçiciliğine, insanın etrafındakilerinin kıymetini bilmeyişine... Yüksek lisans yapmaya karar verdiğim ve bu gün izinli olduğum için farkına vardım belki...
Gerekenden daha fazla önemsiz şeye gerekli olanlardan zaman çalarak yaşıyorum bu ara... Arkadaşlarımı seyrek görüyorum ya da görmüyorum, insanları atlatıyorum, sürekli yorgunum, yaşlanmaktan dem vuruyorum ya da erken kalkmaktan... sürekli bir söylenme hali üstümdeki... Hiç bir şeyi tamamlamaya ya da sürdürülebilir rutinin içine katmaya takatim yok... Oysa daha sonlarına bile gelsem yirmilerimi sürmekteyim... Bir insanın başına gelebilecek en kötü ve en iyi zamanların aynı ana mıhlandığı zaman aralığında ben sadce vakit öldürüyorum...
durup düşündükçe eski arkadaşlarımı özlüyorum, kendime bir bira ısmarlamaya yetecek kadar param var ama zamanım yok o birayı arkadaşlarımla tüketmeye... eee neden o bira parası için kasıyorum ki ozaman....
Evet bunları fark dince ne yazık ki sorunu fark etmiş oldum... Çözüm ne olacak peki... Her sorun çözümüyle gelmez ama benimki çözümüyle geldi... Bütün arkadaşlarımı teker teker aradım o yanımdan bir saniye ayırmadığım telefonla... Hepsini özlediğimi ve görüşmek istediğimi dillendirdim. üstelik bunu yaparken hiç yapmadığım bir şeyi de yaptım randevuleştim karşı tarafla... Hayatımda normal olmayan bir şeydir önceden planlanmış buluşmalar ama şu anı kurtarmak için çözümü böyle buldum... Bakalım önümüzdeki günlerde nasıl bir kalıcı çözüm bulacağım ya da bildiğiniz uyuşturucu dışında ve kafein haricinde kendimi sürekli enerjik hissettirip iş dışındaki hayata zaman ayırtabilecek bir şey var mı? |
| Yorum yaz! |
2006-09-02 22:23:17 - ... |
| Yazan: GilthonieL |
| çok uzak kaldın... özledim kendi adıma... bozkırıma kış düştüğünde beklerim ziyaretime... |
| Bağlantı |
2006-08-29 20:01:30 - sensiz dünya malı neyleyim dostum... |
| Yazan: lale1983 |
| heycayı maişetteki bu devinimde insana biraz da yaşadığını hissettiren ender duygulardan biridir dostların sevgisi...kaybedilenleri hatırlayıp içlenmek daha kötüsü...zaman ayırmak değil zaten zamanın içerisinde olanlarla yüzleşebilsek...hayatın dışına çıkarılmış ( kerhen ya da değil) dostluklar ise müthiş acı veriyor kendi adıma...hatırlanabilmesi için unutulması gerekiyor bazı şeyleri..ve hatırladım demek çok acı çünkü bir an için unutulmuşluk var demek ki.. |
| Bağlantı |
| <- Son Sayfa :: Sonraki Sayfa -> |