Perşembe, Aralık 7, 2006 - babamın ölümü ve tepkisizlik...

Öncelikle başlığa bakıp aldanmayın,babamı kaybetmedim. Ama sanırım artık bunun nasıl bir şey olduğunu fazlaca biliyorum. Cumartesi günü yakın arkadaşlarımdan biri babasını kaybetti. Pazartesiden beri hastane dolaşarak geçen süreç cumartesi günü nihayete erdi... süreç sıkıntılıydı, şanssızlıklarla doluydu... Kim bilir belki kaderdi, ya da vücut denilen mükemmel sistemin yedek parçası olmadığından itfa süresinin bitmesiydi. Ölümü nasıl tanımladığına göre değişir bu süreç. Bu nedenle ölenle uğraşmıyorum genelde.. Ardında kalanların durumu bana daha insafsız ve acımasız bir durum gibi geliyor. Nereye gittiğini bilmesemde gidenle kalanın tek ortak duygusu olsa olsa özlemle pişmanlıklardır. Gidende kalan da aynı ortak payda da buluşurkar keşkeler ve dillendirilmesi, boğaza takılmadan mümkün olmayan özlemler.Ötesi konusunda bakınız özel durumlar.

Giden gittiyle kalır, kalansa gidenle... Hancılar bu yüzden can sıkıcı tipler olmaktansa canını sıkılan tipler olurlar. Giden valizini gider... Kalan çarşafları değiştirir, masayı toplar, unuttuklarını bir gün gelir alır umuduyla saklar veya deli anına gelip yırtar atar... Giden sığdırabildiği kadarıdır valizinin... Kalan derdest edebildiği kadarıdır hanın...

 Öyle ya da böyle kalanlarda şanslıdır kimi zaman gidenlere göre... İstemeseler bile aktığını hissettiren bir hayatın içinde ama üç beş insanla ya da büyük bir kalabalıkla - ki anlamlı ya da anlamsız- zamanla alışır yoksunluğa... Yokluk bakidir ne de olsa, alışılmak yerine varlığı kabul etmekle başlar... Ama insanlar iyi ya da kötü yaşayabilir yoksunlukla... Et yemediklerinde birbirlerini yiyerek veya kahve tadında, çamur yudumlayarak alışır yoksunluğa...

Zaman garip bir öğretmen... Vereceği dersi öğretene kadar devam ediyor sabırla aynı konuda üstüne gelmeye... Ve zaman iyi bir öğretmen aslında... Yarım kalan bir şeyler yoksa kişide mezun ediyor öğrencilerini, çekiyor elini eteğini öğrencisinin üstünden....

Bu yüzden erken gidenlere gıpta ederim fazlasıyla... Çoğunluğun söylediğinin aksine daha yaşayacak çok şeyi kalmamıştır aslında... Sınanması gerekenlerden başarıyla derslerini vermiş iyi dereceyle mezun olmuştur zamanın okulundan...

Sanırım bu yüzden deneyimli olduklarını söyleyenlerden korkarım en fazla... dinazorlar kadar yaşlananlardan... Zamana direnirler inatla... İyi öğretmen sabrını gösterir öğretir ve mezun eder eninde sonunda....

Bir de okulu bırakanlar var tabi... Zamanın öğrettiklerini zul görenler... Zamansız olmak için kaçıp gidenler... Hak veririm onlara... Zaman herkesin tahammül edebileceği bir şey değil, ama çağ söz konusu olduğunda eğitim şart, daha ne söylenebilir ki....

Ben seviyorum zamanın derslerini kırıp zamansız derslere çalışmayı... Önümdeki ilk engeli es geçip daha büyükleriyle cebelleşmeyi... Bunu yaptığımı söyleyip kendimi kandırmayı... Eleştirmeyi... Hayatla bağ kuramayıp zamanla bağ kurmayı oynaşmayı...

Bu tanımlı öğretmenin, tıpkı insan tarafından uydurulan tüm öğretmenler gibi başımda zebellah kesilip komiklik yapmasını seviyorum... Sizi gidi siziler... uyum gösterin zamana... Yoksa zaman öğretir acıyı önce adama... Sonra siler bir çırpıda....

--------------] bu yazıya başladığımda acı içinde kıvranıyordum... Şimdiyse zaman öğretti acıyla başa çıkmayı... Bir cenazeye gittim daha dün... Fark ettim ki uğurlamaları sevmiyorum ben özünde... Bir hancı olarak yeni müşteriler yerine sürekli kalan müdavimler tercihim... kimseyi uğurlayamıyorum ben... en azından içimden....

2008-04-12 18:59:12 - tebrik

2007-07-31 13:28:20 - ...

2007-03-15 21:58:16 - sen de özlettin kendini

2006-12-30 11:25:58 - :)